HomeO ParafiiProboszcz i wikariusze

Historia Kościoła w Rokitnie

Rokitno  to piękna miejscowość położona niedaleko Międzyrzecza
między Zieloną Górą a Gorzowem Wlkp., przy trasie: Wrocław - Szczecin,
oraz Poznań - Szczecin. Jest to mała wioska sąsiadująca z pięknym
jeziorem Lubikowskim i Rokitniańskim, ukryta niejako wśród pięknych
lasów lubuskich. Dobry Bóg sprawił, że to właśnie Rokitno otrzymało
piękny i bezcenny skarb, którym jest Cudowny Obraz Matki Bożej. Choć
Parafia istniała tu już w XII wieku, to jednak piękny jej rozwój nasilił
się w XVII wieku. To właśnie tutaj przez wiele wieków, Rokitno - wraz z
jego głównym przedmiotem religijnej czci - Cudownym Obrazem Matki Bożej
było szkołą żywej wiary dla ludu tych ziem.

Wierni udawali się
do Rokitna jako własności cystersów z Bledzewa już od 1669 roku, aby
oddawać Bogu cześć przez wstawiennictwo i pośrednictwo łaskami słynącego
Wizerunku Madonny. O ważności tego miejsca niech świadczy choćby napis
umieszczony na jednej z rycin z 1671 roku: Montis Gloria Rokitniensis
Naufragantium Portus Spes Desperanium Unica. Inclaruit Miraculis
Approbata A.D. 1671. (Chwało wzgórza Rokitniańskiego, porcie rozbitków
morskich, nadziejo jedyna jej pozbawionych. Zajaśniało cudami i
zatwierdzono w 1671 roku).

Narastający napływ pielgrzymów sprawiły, że
trzeba było rozbudować najpierw budynki plebanijne, jako zaplecze dla
przyjmowania wiernych, a następnie wybudować nowy kościół, gdyż
dotychczasowy drewniany kościół był za mały, by można było w nim
obsłużyć wszystkich przybywających wiernych. Już wówczas Rozpoczęto więc
w 1705 r. budowę nowego kościoła na najwyższym wzgórzu przy drodze do
Międzyrzecza. Nie zrealizowano tych planów. Do chwili obecnej pozostały
w ziemi fundamenty tego kościoła. Dziś trwają tam prace archeologiczne.
Budowę nowego innego kościoła rozpoczęto w 1740 r., a zakończono w 1762.
Rok 1945 i zakończenie II wojny światowej spowodowały emigrację ludności
niemieckiej, głównie wyznania protestanckiego i przybycie na te tereny
ludności polskiej. W latach 70-tych ożywił się bardzo ruch pielgrzymkowy
do Rokitna, a zwłaszcza udział różnych grup w rekolekcjach zamkniętych w
domu rekolekcyjnym przy plebani rokitniańskiej. W ciągu jednego roku w
rekolekcjach uczestniczy ponad 3 tys. osób.

Ks. Biskup W. Pluta w Rokitnie obchodził też w otoczeniu prezbiterium
diecezjalnego Jubileusz 25-lecia sakry biskupiej w dniu 5 września 1983
r. i Jubileusz 50-lecia kapłaństwa w dniu 18 czerwca 1984 r. Biskup
Pluta wydał też dwa listy pasterskie o Rokitnie, jako miejscu duchowej
formacji wiernych w domu rekolekcyjnym pod opieką Patronki Diecezji. Na
jego prośbę
Papież Paweł VI ogłosił Panią Rokitniańską Patronką Diecezji Gorzowskiej,
wyznaczając dzień 15 sierpnia jako Jej główne święto. W 1983 roku
staraniem biskupa Wilhelma Pluty oddano do użytku nowy dom rekolekcyjny
z kaplicą pw. Matki Bożej Częstochowskiej i św. Maksymiliana Kolbe. W
1987 roku z inicjatywy ks. Biskupa Józefa Michalika rozpoczęto duchowe
przygotowanie diecezji do koronacji Cudownego Obrazu. Dnia 22.04.1989
roku w Rzymie Jan Paweł II poświęcił koronę na skronie Madonny z
Rokitna. Uroczys6ta koronacja Obrazu z udziałem Episkopatu Polski i 150
tysięcznej rzeszy wiernych odbyła się 18 czerwca 1989 roku w
Rokitnie. We wrześniu 2001 r. Jan Paweł II podniósł Kościół pw. Matki
Bożej Królowej Rokitniańskiej do godności bazyliki mniejszej, co
uroczyście ogłoszono 3.05.2002 r. na uroczystość Batki Bożej Królowej
Polski.


W Wielki Piątek 2001 roku biskup Edward Dajczak poświęcił krzyże
wyznaczające kalwarię Rokitniańską, dzieło obecnie realizowane. Na
odcinku 4,5 km, znajdzie się 32 stacje, a 25 z nich jest już oddana do
użytku. Dzieje kościoła w Rokitnie, oraz przebogata historia Cudownego
Obrazu Matki Bożej Królowej Rokitniańskiej, spowodowały, że to miejsce
jest najgłówniejszym miejscem kultu nie tylko diecezji
zielonogórsko-gorzowskiej, ale i Ziem Zachodnich.